मौसम अपडेट

नेपाली पात्रो

विदेशी विनिमय दर अपडेट

राशिफल अपडेट

सुन चाँदी दर अपडेट

Title

धरहरामा चेपिएकी केटीले पठाएको यो एसएमएस

धरहरामा चेपिएकी केटीले पठाएको यो एसएमएस


नेपालमा प्रचलित लोककथा सर्सर्ती पढ्दा कथाको सुरुवात ‘एकादेशमा एउटा राजा थियो, राजाको…भन्ने वाक्यांशबाट सुरु भएको पाइन्छ । तर यो कथा राणाकालका एक चर्चित प्रधानमन्त्री भीमसेन थापाले बनाएको धरहरा ढलेसँगै जोडिएको छ र कपोलकल्पित नभएर वास्तविकतामा आधारित, नेपाली इतिहासकै अविस्मरणीय कथा हो । 
 
प्रधानमन्त्री भीमसेन थापाले सयौँ नेपालीको एउटै मरण स्थान अर्थात चिहान बनोस् भनेर पक्कै बनाएका थिएनन् धरहरा । दुर्भाग्य यस्तै भयो, १२ वैशाखमा करिब १२ बजे कयौँ नेपाली धरहरा ढलेसँगै सदाका लागि ढले । त्यही कथाभित्रको एउटा कथा हो, यो प्रशंसा श्रेष्ठको कथा । जुनबेला धरहरामा सयौँ नेपाली ढलेका थिए । म पनि त्यही धरहरासँगै रहेको होटल निप्पोनमा अघिल्लो साँझ बास बस्न भारतको एक हप्ते भ्रमण सकाएर आएको थिएँ । शनिबार बिहान एक्कासी जमिन हल्लिरहँदा होटेलभित्रै थिएँ । पहिलो झट्का सकियो तब हतारहतार होटलबाट झरेँ र बाहिर आएँ ।
 
बाहिर सुन्धारा वरपर सयौँ मानिसको भिड जम्मा भइसकेको थियो । अलि अगाडि आएर हेर्दा धरहरा तहसनहस भएको देखेँ । मान्छेको कोलाहल हेरिनसक्नुको थियो । त्यही भिडलाई दायाँबायाँ पार्दै धरहरा ढलेतिरै आगाडि बढेँ । त्यहाँ पुगुन्जेल १–२ लाश निकाल्दै गरेको देखेँ । त्यत्तिकैमा एकजना साथीसँग कुरा भयो, ‘हामी पनि उद्धारमा लागौँ ।’ धरहरा ढलेतिर लाग्दानलाग्दै मोबाइलबाट १–२ वटा फोटो खिच्न भ्याएँ । जताततै लाश छरिएका थिए ।
 
हामीले केही गरेनौँ । किनकी हाम्रो योजना जीवित मान्छेको उद्धार पहिले गर्ने थियो । अलि अगाडि बढ्यौँ । धरहराको टुप्पोमा भएको फलामको रेलिङ देख्यौँ । त्यसमुनि ४–५ मानिस च्यापिइरहेको दृष्य बयान गरिनसक्नुको थियो । हामी कति बिचलित नभई उद्धारमा जुट्यौँ । तीमध्ये दुई युवती रेलिङमुनि किचिइरहेका र यथासक्य निकाल्नसके बाँच्ने सम्भावना थियो । कोही इँटका टुक्रा निकाल्न लागे । कोही माटो पन्छाउन लाग्यौँ । थिचिएको मान्छे निस्कने सम्भावना देखिएन । सबै मिलेर रेलिङ माथि तान्यौँ । तर तान्न सकिएन । त्यतिन्जेलसम्ममा नेपाली सेना, प्रहरीको उपस्थिति बाक्लै भइसकेको थियो । उनीहरुलाई डोजर, स्काइभेटर मगाउन अनुरोध ग¥यौँ । हाम्रो उद्धारको प्रयास पनि जारी रह्यो । यत्तिकैमा मेरा आँखा भत्किएको घरको भित्तामा ठोक्किन पुग्यो । एउटा क्यालेन्डर झुन्डिरहेको थियो । त्यही क्यालेन्डर च्यातेर रेलिङले च्यापिएको तर जीवित दुईलाई पालैपालो गरी हम्किन थालेँ । केही समयपछि एक किशोरीको मुखबाट पहिलो शब्द उच्चारण भयो ।

Raju Lama

 
उनले ‘मम्मी, ऐया दुख्यो’ भनिन् । जुन किशोरीले ड्रिम द वल्र्ड अंग्रेजी शब्द लेखिएको टिसर्ट लगाएकी थिइन् । त्यही भत्केको घरको अर्को कुनामा फेरि एक बाक्सा भेटियो । त्यसपछि एक साथीले किशोरीलाई काखमा लिए । त्यही पानीले रुमाल भिजाएर अनुहार पुछिदियौँ । यति गरुन्जेल किशोरी अलि फ्रेस देखिएकी थिइन् । एकछिनपछि स्काइभेटर आइपुग्यो । अब हाम्रो मिसन पूरा हुन्छ भन्नेमा ढुक्क भयौँ । स्काइभेटरको चालक तल झरेर हेर्न र के कसरी तान्ने भन्ने विषयमा छोटो छलफल भयो । रेलिङ माथि उठाउने प्रयास ग¥यौँ । तर सकिएन । तैपनि च्यापिइरहेको दाहिने खुट्टालाई अलि माथि निकालेर जुत्तासम्म फुकालिदिन सक्यौँ । दाहिने खुट्टाको घुँडाभन्दामुनि दुवै हड्डी भाँचिइसकेको रहेछ ।
 
त्यस्तो बेला जबर्जस्त तानेको भए त्यो कदम किशोरीका लागि झनै खतरा हुनसक्थ्यो । आफू पनि स्वास्थ्यकर्मी भएकाले यसबारे सामान्य ज्ञान थियो । अर्कोपटक स्काइभेटरले प्रयास ग¥यौँ, बल्ल रेलिङ अलि माथि उठाउन सकियो । अनि किशोरीलाई त्यो खाडलबाट माथि निकालेँ । उनले मुखबाट अर्को पटक आवाज निकालिन्, ‘ममी दुख्यो ।’ किशोरीलाई स्ट्रेचरमा राखेर एम्बुलेन्समा पु¥यायौँ । फर्केर गइन्जेलसम्म अर्को किशोरीको पनि उद्धार भइसकेको थियो । दिनभर सुन्धारामा उद्धार गर्दै बसेँ । साँझ प¥यो । होटेल सबै बन्द थियो । अब के गर्ने, कहाँ सुत्ने, एकछिन त रणभुल्लमा परेँ । एक छिनपछि होस् आयो कि रंगशाला नजिकै भद्रकालीको आर्मी ब्यारेकमा स्कुल पढ्दाको साथी छ भनेर । अनि गएँ एकजना आर्मीलाई सोधेँ । सुरेश बर्तौलालाई भेटाइदिनु भनेँ ।
 
उनले बोलाएर ल्याए । एकछिन कुरा गरेपछि एउटा कम्मल मागेँ । त्यहीँ खुलाआकाशमुनि सुतेँ । यतिबेला साँझ १०ः३० बजेको थियो । म पहिलेदेखि नै परियोजनामा काम गर्दै हिँड्ने र साइकोथेरापीको विद्यार्थी
भएको नाताले ह्यान्डीक्याप इन्टरनेशनलबाट केही समयका लागि स्वयम्सेवकका रुपमा काम गर्न वीर अस्पतालको ट्रमा सेन्टरमा बस्ने र सेवा गर्ने मौका पाएको थिएँ । त्यतिबेला मलाई अर्कै किसिमको खुल्दुली थियो कि मैले धरहराबाट उद्धार गरेर अस्पताल पठाएको किशोरीलाई पुन सेवा गर्न पाइने भइयो भनेर । केही दिनपछि मेरो ड्युटी ट्रमाबाट शिक्षण अस्पताल महाराजगञ्जमा प¥यो । तैपनि मैले साथीलाई मसँग भएको तस्बिर, भिडियो शेयर गरेर कतै ट्रमाको वार्डतिर छन् भने खबर गर्नु भनेँ । शिक्षण अस्पतालको प्रत्येक वार्डमा ती किशोरीलाई खोजेँ । तर भेट्टाउन सकिनँ । त्यसपछि लाग्यो किशोरी जीवित छैनन् । वास्ता गर्न छाडेँ । तर मोबाइलमा खिचेर राखेका तस्बिर र भिडियो सुरक्षित नै थिए ।
 
ठीक एक महिनापछि जे सोच्न पुगेँ । झुटो सावित भयो । शुक्रबारको अन्नपूर्ण पोष्टमा एउटा समाचार पढेँ । धरहराको एउटा कथा शीर्षकमा । आरबी मैनालीले लेखेका रहेछन् । जहाँ मैले उद्धार गरी अस्पताल पठाएको उही किशारीबारे उल्लेख थियो । स्टोरी पढेँ । साथी सुनिल पोखरेलले मेरो फेसबुकमा अनलाइन लिंक गर्नुभएछ । त्यो अनलाइन न्युज पढेँ । त्यसमा शीर्षक थियो,‘धरहरासंँगै नढलेको एउटा सपना ।’ लेखिएका अधिकांश कुरा ती किशोरीसँग मेल खाएपछि फोटो लिंकमा गएर मसँग भएको फोटो दाँजेर हेरेँ ।
 
फोटो मिलेपछि खुसी लाग्यो । कहाँ कसरी कहिले भेटौँ भइरहेका बेला उनी नर्भिक अस्पतालमा उपचार गरिरहेकी छन् र ठीक हुँदैछन् भन्ने थाहा पाएपछि सोध्दैखोज्दै नर्भिक पुगेँ । ती किशोरी बेडमा पल्टिरहेकी थिइन् । फेरि एकपटक राम्ररी नियालेँ । दाहिने आँखानजिकै ठूलो चोट थियो । त्यो निको हुने अवस्थामा रहेछ । दायाँ खुट्टाको घुँडामुनिको भाग भाँचिएको थियो ।
 
शल्यक्रिया गरेर अत्याधुनिक उपकरण जडान गरिराखेको रहेछ । सबै अवलोकनपछि बल्ल सोधेँ, ‘मलाइ चिन्यौ रु’ किशोरीले ‘नाँइ’ भन्दै टाउको हल्लाइन् । नजिकै रहेकी एक अधवैँशे महिलाले पनि ‘चिन्न सकिएन’ भन्नुभयो । त्यसपछि मुख फोरेँ, ‘तिमीलाई ढलेको धरहराबाट निकालेर अस्पताल पठाउने मान्छे मै हुँ । मेरो नाम राजु लामा हो । घर मकवानपुर फाखेल हो ।’ त्यसपछि सँगै रहेकी किशोरीको आमाले लामो सास तानेर ‘थ्यांक गड’ भन्दै छातीमा हात राखेर ‘तपाईंलाई पनि धेरै धन्यवाद’ भन्दै खुशी व्यक्त गर्नु भयो । किशोरीलाई मसँग भएको भिडियो क्लिप्स देखाएँ । उहाँहरु झन हर्षित हुनुभयो ।
उहाँहरुले व्यक्त गर्नुभएको त्यो खुशीको क्षण शब्दमा व्याख्या गर्न कुनै शब्द पाइनँ । तै पनि १२ वैशाखको मध्यान्हमा जसरी उद्धार गरी पठाएको थिएँ, आज आफ्नै अगाडि हास्दै घरपरिवार, स्कुल, कलेजतिरका सबै कुरा बताइरहँदा आफूलाई भाग्यमानी ठानेँ ।
 
धेरै कुराकानीपछि प्रशंसाले मलाई सोधिन्, ‘म पहिलेजस्तै हिँड्न सक्छु ?’ मैले ‘सकिन्छ तर फिजियोथेरापी नियमित गर्नु भनेँ । सँगै बसेर फोटो खिचियो । योसँगै फोन नम्बर आदान प्रदान भयो र छुट्टिएर आइनपुग्दै एसएमएस आयोः 
I wanna say you a lots of thanks because of you I am alright today and my leg too, you are a savior you handle my leg so carefully so I can walk, I cant express my felling in words because you gave me a new life now I can live my life like before. -Prasansa Shrestha